Plots (NL)

Plots, exhibition concept, 1994
↳ Plots, exhibition concept, 1994

Ik moet jonge kunstenaar zijn. In en rond scholen, academies en universiteiten ontstond een grote hoop werken van uiteenlopende aard. Ik werd beïnvloed door allerlei beelden en theorieën. En nu toon ik plots een reeks van schilderijen. Deze herschreven tekst mag er bijhoren en werpt een bepaald schijnlicht op hun aard.

Heel lang geleden wist ik zo weinig van kunst, dat ik wel bijna niet anders kon dan spontaan en onbewust te werken. Beelden leken mij zomaar toe te vallen als geschenken. Maar zulke naïeve liedjes duren niet lang. Bij elke instinctieve handeling leerde ik steeds meer bij. Deze onvermijdelijke en automatische ontdekking introduceerde een illusie van rationaliteit, inzicht en saaiheid. Alles wat ik deed, leek bedacht en stelde stilaan teleur.

Om het toeval, de verrassing te herwinnen, kwadrateerde ik het bedachte. Of concreet: ik maakte collages met de meest schaamteloze figuratie in een zo kunstmatig mogelijk geconstrueerde compositie. Door het overdreven en chaotisch geknutsel met de snippers ontstond een zeker toeval dat de eerste collages snel deed verschijnen. Maar even snel dook een bepaalde doorzichtigheid op en een zelfde soort van illusie van geprogrammeerdheid als bij de zogenaamde onbewuste schilderijen. Het duurt steeds langer alvorens ik de collages definitief kan samenkleven, omdat het geknutselde langzaam ondraaglijk wordt. Soms rest enkel de hoop op een gelukkig toeval, dat dan plots opduikt uit het oeverloze geknutsel. En daarom blijf ik knippen en schikken. Want het toevallige schijnt even onvermijdelijk en automatisch te ontstaan als het bedachte. En beide blijken in de eerste plaats een illusie.

Ondertussen leek het naschilderen van de figuratieve overgdetailleerdheid van de collages mij zo aantrekkelijk onbegonnen en ondenkbaar werk, dat er voor mij inderdaad ook opnieuw onverwachte beelden ontstonden. Die toevalligheid hing slechts een tijdje in de lucht omdat het naschilderen natuurlijk ook stilaan denkbaar en begonnen leek te zijn. Het toeval opnieuw bedacht.

Door met bewuste storingen mijn eigen bedenksels en inzichten te vertroebelen, verschijnen nu soms onverwacht plotse beelden. Een vroeger bedacht en geschilderd beeld doordringt elk volgend uitgedacht beeld dat erop wordt geschilderd. Het is in de tijdelijke verblinding door die vermenging van beelden dat het toeval zich telkens opnieuw en slechts éénmaal lijkt te vertonen als een schijnbaar onbedacht geschenk.

Author: Hans Verhaegen, 1994

Contact: hans—at—hansup—dot—be - Twitter: @hansup - Subscribe to Newsletter